خجسته‌نامه ( مفقود ) تأليف استاد ابو الحسن على بهرامى سرخسى « 1 » در علم عروض . كتاب ده نام ( مفقود ) در مفردات طبّى كه ابو ريحان بيرونى آن را ديده و در تأليف كتاب الصيدنهء خود از آن استفاده كرده و نام مفردات طبى بزبانهاى مختلف در آن كتاب مذكور بوده است « 2 » . مقاله يا كتاب ( مفقود ) نصر بن يعقوب دينورى كاتب ( ظاهرا از رجال نيمهء دوم قرن چهارم ) در جواهر و احجار كه ابو ريحان بيرونى هنگام تأليف كتاب الجماهر فى معرفة الجواهر آن را در دست داشته و در تأليف خود از

--> ( 1 ) - وى معاصر سبكتگين و محمود و از شاعران و ادباى عصر اول غزنوى است . عوفى ( لباب الالباب ج 2 ص 56 ) خجسته نامه را در علم عروض بىنظير دانسته . نير رش : علامهء قزوينى ، حواشى چهار مقالهء نظامى ص 132 ؛ ايضا ، مقدمهء كتاب المعجم فى معايير اشعار العجم ( چاپ آقاى مدرس رضوى ) ص ب - ج و متن كتاب ص 135 و 141 . نظامى عروضى ( چهار مقاله ص 30 ) دو كتاب بنام غاية العروضين ( المعجم : غاية العروضيين ) و كنز القافيه بوى منسوب كرده ولى با آنكه شمس قيس بهرامى را از عروضيان عجم شمرده فارسى بودن كتابهاى مذكور مسلم نيست لكن اگر جمله‌اى را كه شمس قيس در المعجم ( ص 141 س 12 - 13 ) از غاية العروضين آورده نوشتهء بهرامى باشد آن كتاب فارسى بوده است . ( 2 ) - رش : ابو ريحان بيرونى ، كتاب الصيدنة فى الطب ( جزء اول ، طبع ماكس ميرهوف ) ص 15 . ابو ريحان گويد كه در دست عوام كتابى است كه آن را ده نام گويند و نسخه‌هاى آن بغايت فاسد است و از آن سودى نتوان برد و آن نام برو بدروغ نهاده‌اند زيرا هر دارو در آن بده نام در ده زبان نيامده است . ابو ريحان در همين موضع از كتابى متداول در ميان نصارى نام برده بعنوان « بشّاق شماهى » بمعنى « تفسير نامها » كه « چهار نام » نيز خوانده ميشد و مواد آن به چهار زبان يونانى و سريانى و عربى و فارسى ذكر شده بود .